از این کشتی جا نمانید!

برای عبور از یک اقیانوس عمیق و دریای متلاطم، باید سراغ کشتی را گرفت که
از هر جهت، مطمئن و ایمن بوده و قابلیت پشت سر نهادن طوفان ها و تلاطم ها را داشته
باشد. تا این جای کار که حرف جدیدی نبود؛ چون همه ی انسان ها در چنین مطلبی، با هم
موافق هستند اما مشکل و اختلاف از جایی شروع می شود که انسانها به مرحله ی «تشخیص»
و «انتخاب» می رسند. این جاست که اگر شناخت و بصیرت لازم، وجود نداشته باشد، هلاکت
و نابودی، حتمی خواهد بود؛ چرا که انتخاب نادرست همان و غرق شدن در دریا
همان!

دنیا مانند همان اقیانوس مخوف و ترسناکی است که ناچار، باید از آن گذشت.
حال، تکلیف انسان چیست؟ او باید به کدامین کشتی ، پناه ببرد تا سالم به مقصد برسد؟
آیا غرق شدن و هلاکت، سرنوشت محتوم و غیر قابل تغییر ماست؟

 

با نگاهی به آموزه های دینی، می فهمیم که سبب خلقت بشر، وارد شدن در چتر
گسترده ی رحمت الهی است1 و به همین دلیل، از خداوند مهربان، بعید است که
انسان ها را در موج های هولناک دنیا، بی یاور و بی وسیله
بگذارد.

سوم شعبان،سالروز ولادت آن امام نازنینی است
که در ساق عرش خداوندی، شهادت داده شده که
او چراغ هدایت و کشتی نجات است.2 با این
وصف، دیگر جایی برای تردید،باقی نمی ماند چه رسد به انکار! البته ما حساب منکرین را
جدا دانسته و این را ناشی از ناپاک بودن نطفه می دانیم و ناپاکان هم به اقتضای
پلیدی خود، از پاکان، دل خوشی ندارند!

اما تاکید اصلی این نوشتار، بر تنبه و مذمت تردید کنندگانی است که با وجود
«علم» به مقام ولایت و امامت، اما در مقام «عمل» به وادی شک و تردید می غلطند و در برابر ولی مطلق خداوند، خود را هم صاحب نظر
می دانند! افرادی مانند «عبد الله بن عمر» که به زبان می گفت: «خداوند هرگز فرزند
دختر رسول خدا را در اشتباه نمی گذارد» اما وقتی از عزم سیدالشهدا (علیه السلام) برای مقابله با یزید باخبر شد آن حضرت را سفارش به بیعت و سازش با یزید
کرد و به امام زمان خود گفت: مصلحت تو در این حرفی است که من می
زنم3!!

و یا انسان خوش سابقه و وجیهی  مثل
«سلیمان بن صرد خزاعی» که اگر از نماینده ی ارسالی امام به کوفه، حمایت همه جانبه
کرده بود، روند قضایا شکل دیگری، پیدا میکرد.

آری عزیزان! اعیاد بزرگی مثل سوم شعبان را نباید فقط در شربت و شیرینی،
خلاصه کرد بلکه علاوه  بر آن، باید در جهت
بالابردن سطح بصیرت خود و دیگران، تلاش نمود و به همه فهماند که برای سالم ماندن در
گرداب دنیا، راهی جز راه حسین بن علی (علیه السلام) وجود ندارد و باید تلاش کرد تا از این کشتی نجات، جا نماند.

 

----------------------------------------------------

1-هود/118-119

2-قال الحسین (علیه السلام): «دخلت على رسول الله (صلی الله
علیه وآله) وعنده أبی بن کعب فقال لی رسول الله (صلی الله علیه وآله): مرحبا بک یا أبا عبد الله یا زین السموات والارضین قال له أبی: وکیف یکون یا رسول الله (صلی الله علیه وآله) زین السموات والارضین أحد غیرک؟ قال: یا أبی! والذی بعثنى بالحق نبیا ان الحسین بن على فی السماء اکبر منه فی الأرض وانه لمکتوب عن یمین عرش الله عز وجل: مصباح هدى وسفینه نجاة.» ترجمه: «امام حسین (علیه
السلام) می فرماید: «من وارد بر رسول خدا، صلی الله علیه و آله، شدم و ابی بن کعب در نزد آن
حضرت بود. پس رسول خدا فرمود:آفرین بر تو ای اباعبدالله! ای زینت آسمانها و زمینها.
ابی بن کعب عرض کرد: یا رسول الله! چگونه احدی جز شما می تواند زینت آسمانها و زمین
باشد؟
پیامبر فرمود: ای ابی! سوگند به آن کس که مرا نبی به حق مبعوث کرد که حسین
بن علی در آسمان بلند مرتبه تر است تا در زمی و در سمت راست عرش، نوشته شده است:
حسین، چراغ هدایت و کشتی نجات است.
(عیون اخبار الرضا/ شیخ صدوق/ج2/ص62)

3-فتوح ابن اعثم. ج5. ص38 الی 44

منبع:http://leader.mihanblog.com

/ 0 نظر / 7 بازدید